Leczenie kanałowe jest procedurą dentystyczną mającą na celu leczenie infekcji lub próchnicy, która zaistniała wewnątrz zęba.

Zęby są zbudowane z trzech części:
- szkliwo, czyli najtwardsza, zewnętrzna powłoka zęba,
- zębina, materiał podobny do kości i nie tak twardy jak szkliwo, na którym to szkliwo się opiera,
- miazga, gąbczasty materiał zbudowany z miękkich tkanek, który znajduje się w środku zdrowego zęba.

W miazdze znajdują się kanaliki, zwane kanałami, którymi do kości szczęki przebiegają nerwy. Jeden ząb może mieć więcej niż tylko jeden kanał.
Termin „kanał” może być trochę mylący, ponieważ implikuje on, że jest on w środku pusty. Jednak w rzeczywistości jest PN wypełniony wspomnianymi wcześniej nerwami jak również naczyniami krwionośnymi.

Jeśli miazga zostanie zainfekowana przez bakterie, może to doprowadzić do jej obumarcia i w konsekwencji do utraty zęba. Istnieje także ryzyko przeniesienia się infekcji w głąb kanału, za czym idzie ryzyko pojawienia się bolesnego ropnia. W razie braku interwencji stomatologa, taka infekcja może przenieść się na dziąsła i kość na której spoczywają zęby.

Leczenie kanałowe ma na celu uratowanie zęba i zapobieżenie rozprzestrzenianiu się infekcji. Zainfekowana miazga jest usuwana z zęba a kanał (lub kanały) są oczyszczane z wszelkich bakterii. W tak powstałe miejsce umieszcza się specjalne substancje chemiczne a następnie zamyka się ząb.

Leczenie kanałowe jest powszechnie postrzegane jako bardzo bolesna procedura. Jednakże jeśli zabieg ten jest przeprowadzany przez wykwalifikowanego stomatologa, może on obyć się bez niepotrzebnego bólu.